Die Bananarebublik 9

jaja – zEsti … derä chasch nüt. Es isch du haut scho so gsi – tMeitschi u eigetlich zganze rund um wi si tickä (und ustickä) vorauem i relation zu eim säuber wärde plötzlich so chli zum zentrale Läbensinhaut. Und damiteinher gehend merkt me plötzli das zSchnäbi nid nur zum Pisle da isch…Und warum au die Giele di Gloria so interessant hei gfunge …
Aber es isch scho praktisch, quasi so chli ne Basis ir Stadt zha – mau spät i Chino, kes Problem, es Fescht bis weis nid wi lang – easy…
Eis mau louf I des Abends am Zimmer vor Henriette vorbi, tTüre isch offe, Henriette isch im Schniedersitz uf ihrem Bett u list ihri Frouäzytschrifte. Z Esti steit vor ihre mit verschränkte Arme u gits grad dürä:
Du u diner Mannegschichte – isch di sach. Aber wenn du zHärz vo mim Brüetsch verheisch – i mach di hi, i zerstöre di, fürabe, fertig aus…
Potz – bin i froh, het mi niemer gseh – bin i einersitz verläge das i grad i Bodä wet versinkä – angersitz wird mir warm um zHärz – mi gross Schwoscht wo sich um mi Seelefride sorgt, üüüh dir.
Henriette seit fang nüt, aber anstatt es Zetermordio, es Glir und es gHeu – leit si ihri Zitschrift wäg u meint:
Ja. das isch so ir ornig. Si heig nid vor irgetwelchi Härze zverbülä – aber sie erloubi sich – es würd si de nid erschtunä we sich im louf vor Zyt einiges a Wiberfouk bim Esti würd vorspräche … bezüglich Härzene – brocheni wi äbe oh un-ghärzti Härze so vo wäge dim Brueder… we si de wüsst was si meini?
Hmmm machts zEsti – u me gseht wis motoret – was äch, mis Bruederhärzli, das Büebli… oder äch doch??
I mues vereisä…

Du bisch gwarnt meint si no … u geit.

Auso – si mir am Sunti haut wider mau ir Chuchi gsi – es git Fisch zum zMittag – frag mi nid wele. Fou fäu so chlineri wo me mues putze – tHenriette cha das natürli flockig – Gring ab, flach ufz Brättli, ihängkhe mit em Mässer, schön flach gäge füre ziehe, Filettli drab, u aus Grät mit em Rücke mit eire Bewegig ussä, es Schnittli – fertig …
Bi mir gseht das leider nid so us, es isch ehner es Gemetzel. U du meint si, chum i zeig dirs nomau, wischt sich tHäng steit hinger mi häre – das het si scho hundert mau gmacht, si weiss genau wi sis ir Chuchi wot ha und het e Geduld – mit auem Kulinarische – derfür süsch nid so… nun ischs haut nüm ganz wi aube – nun meini haut zwüssä das es e Frou isch wo sich a mi drückt u zSchnäbeli fingt das ganz guet und verlangt so ziemli mit nachdruck a di früsch Luft gla zwärde.
Henriette fahrt mir mit dr Zunge am Äcke entlang hingers zOhr, flüschteret leg zMässer wäg, das bruchsch gad nid …i mues öppe nid witer its Detail, die meischte wärdes öppe erläbt ha – isch emu zhoffä. Foufäu weis si was si macht u meint gli drufab – blib no chli sitze u nähr geisch hurti unger tDuschi – si wöu de für zMittag luege…
I bi grad chli froh – das isch haut mau öppis ganz nois … aber es git mir scho zdänke – auso verliebt bin i nid it Henriette, es isch es guets, es schöns und es liebs – aber mängisch chli intensiv…
Bim zmittag seit niemer viu – i frage mi öb me mir de öppis aagseht. U de wird mir de grad gschmuech – es hätti jederzyt öpper i di Chuchi chönnä lauerä – üüü dir u lieber nid. Vou fäu dänke i mau – am beschte nid grüble – es wird sich wise.

Hinterlasse einen Kommentar